De Wereld regeren via Sociale Netwerken

De Nederlandse regering valt, in het Verenigd Koninkrijk lijken de verkiezingen uit te lopen op een impasse, en in de VS lopen de democraten het risico hun meerderheid in de Senaat te verliezen. En dit allemaal in de loop van een week …

Zien we hier een patroon zich ontwikkelen? Zijn we misschien na de financiële crisis op weg naar de volgende: een wereldwijde politieke crisis?

Hoe dan ook, het is tijd dat de politiek opnieuw uitgevonden wordt. Dit gebeurt nu al van binnenuit. Tijdens de debatten in het Nederlandse parlement en ook tijdens de loop van de val van het Nederlandse parlement, zijn wij als burgers in staat tegenwoordig een live play-by-play commentaar te krijgen vanuit de achterkamers van de politiek. Vanuit verschillende perspectieven, omdat veel kamerleden zich een slag in de rondte tweeten over wat er gaande is.

Andersom gebeurt ook, zoals u zich wellicht herinnert uit de Twitter-hype rond de Iran verkiezingen in 2009, toen de Iraanse mensen massaal Twitter gebruikten om Iraanse internet censuur te omzeilen en de rest van de wereld te informeren over wat er werkelijk gaande was. En natuurlijk hebben we Obama zien stijgen en gekozen worden als president van de VS, veel en goed gebruik makend van social networking platforms. Punt is, hij is blijkbaar niet in staat zijn om dit te handhaven. Misschien heeft hij nu te druk met zijn baan 😉

Met de groei van online sociale netwerken zoals Facebook, Twitter en dergelijke, lijkt het slechts een kwestie van minuten totdat de hele wereld is aangesloten via deze netwerken. De burgerij van de wereld is straks te bereiken via online sociale networken.

Politiek is een proces waarbij groepen van mensen collectieve beslissingen maken. Nu gebeurt dat in democratieën door gekozen vertegenwoordigers van het volk. Online sociale netwerken bieden veel manieren om snel en effectief informatie te verspreiden en hebben grote invloed op de menselijke besluitvorming. Individueel of collectief. Informatie in online sociale netwerken stroomt niet alleen éérichting op, maar kan stromen in elke gewenste richting (veel-op-veel, een-op-veel, een-op-een, veel-op-een). Overheden moeten hun communicatie en processen opnieuw uitvinden, en hebben dan ook behoefte aan nieuwe, eigentijdse gereedschappen om dit te ondersteunen. Er is behoefte aan “Nieuwe Politiek” en bijbehorende middelen.

Regeringen maken de overgang naar deze wereld van “Nieuwe Politiek”. Maar waar politici zich nu voornamelijk richten op campagne voeren, het creëren van zoveel mogelijk ‘buzz’ en krijgen van zoveel mogelijk volgers of fans, is het nu tijd ook te kijken naar de werkelijke politieke processen. Denk aan: real-time stemmingen, burger-initiatieven (voorstellen voor wetgeving), referenda, burger input ingebracht in kamerdebatten, enzovoort.

Ik ben benieuwd wanneer we echte democratieën zullen gaan zien onstaan.

Obama kan het

Yes we can, de campagneleus wordt waar. Barack Obama is de nieuwe president van de VS.
Een golf van hoop en optimisme trekt over de wereld.

Een zeer indrukwekkende campagne, vooral vanuit media oogpunt, en vooral ook de wijze waarop nieuwe media werd ingezet. Hopelijk zet dat zich voort in de komende jaren, en zal het medialandschap in Amerika eindelijk open en eerlijk worden. In lijn met wat Obama predikt.

Een van de mooiste quotes hoorde ik een dame in haar overwinningsroes uitkraaien:
“America has finally grown up! We are real people now!”

Toonbeeld van enthousiasme en tegelijkertijd besef van een nieuwe rol voor Amerika in de wereldorde. Hopelijk is de mening van Henk Westbroek door deze “change” achterhaald (“…en wat Amerika betreft, dat land bestaat niet echt” – uit het lied België).

Australië heeft de primeur…

De primeur om als eerste Westerse land een internetfilter in te stellen om de inwoners (officiële lezing: kinderen) te Photo of Senator Stephen Conroybeschermen tegen internet content dat niet geschikt wordt bevonden voor hen. Australië heeft tenslotte een ‘internet-minister’, Senator Stephen Conroy, Minister for Broadband, Communications and the Digital Economy. En zoals dat dan gaat, moet een minister natuurlijk wel verschil maken (lees: macht hebben). Welke websites en trefwoorden geblokkeerd moeten worden, bepaalt de Australian Communications and Media Authority (ACMA).
Bron: NRC Handelsblad

Een wereldwijde tendens is merkbaar van toenemende overheidsinvloed in het bedrijfsleven en dagelijks leven van de burger. Het begon me al op te vallen tijdens de ver-Balkenendisering van Nederland, ook wel vertrutting of betutteling genoemd, en is natuurlijk de laatste tijd uitermate goed zichtbaar door de overheidsinmenging in de vrije marktwerking die als gevolg van de financiële crisis stukloopt.

Natuurlijk is het een taak van de overheid om burgers te beschermen, en dan met name kinderen, maar laat mensen hier vooral eigen verantwoordelijkheid in nemen. Voor kinderen zullen ouders en andere volwassenen hier een belangrijke taak in hebben. Internet is ondertussen deel van het dagelijks leven, en maakt deel uit van de wereld. Zeker voor onze kinderen. Leren hoe internet te gebruiken, wat de gevaren zijn en hoe hiermee om te gaan is een taak voor de opvoeders. Dom houden door de overheid is niet de oplossing. Een groot haaiennet spannen om je land om ‘gevaarlijke invloeden’ buiten te houden werkt gewoon niet wat het internet betreft. Ik merk het al te vaak op mijn werk, waar een filtersysteem de simpelste en ongevaarlijkste sites weet te blokkeren. Als ik bijvoorbeeld op een site van een Nederlandse omroep contactgegevens op wil zoeken, wordt ik al tegengehouden. Een grote persoonlijke frustratie, die ik niet graag op nationale schaal zou willen zien ontstaan. Daarnaast zijn er altijd manieren om dergelijke systemen te omzeilen (zie ook: https://mediapsychologie.nl/2007/10/17/internet-censuur/), en het wordt juist een uitdaging om dat dan ook te gaan doen.

Een taak voor de overheid kan zeker wel liggen in onderwijzen en ondersteunen van goed internet gebruik. In Nederland hebben we hier een goed initiatief voor, “Mediawijsheid“. Zo maken we de verboden vruchten minder aantrekkelijk – door ze niet te verbieden…

Italië wil blogging aan banden

Ricardo Franco Levi heeft in Italië een wetsvoostel ingediend voor regelgeving ten aanzien van blogs en bloggers. Het wetsvoorstel houdt onder andere in dat bloggers zich dienen te registreren, certificaten dienen af te geven en belasting moeten betalen, en verder: “the Levi-Prodi law obliges anyone who has a website or a blog to get a publishing company and to have a journalist who is on the register of professionals as the responsible director.”

Dit is te lezen in de post op het weblog van Beppe Grillo, de horzel op de huid van het Italiaanse politieke bestel. Mijn idee is dat zijn blog en populisme van een groot deel hebben bijgedragen aan de totstandkoming van dit wetsvoorstel. Grotere eer kun je een blogger toch bijna niet bewijzen? Het is natuurlijk kansloos dat er echt zo’n wet komt. Dat mag ik hopen in ieder geval. En als die er komt, verhuist de italiaanse blogger toch gewoon zijn spullenboel naar een staat die wél democratisch is (om Grillo te parafraseren).

En voor degenen die italiaans kunnen lezen, hier is de link naar het document: http://www.beppegrillo.it/immagini/DDL_editoria_030807.pdf